Mijn zoon gaat het huis uit!

Tijd om te gaan. Dat klinkt een beetje gek, maar 23 jaar hebben wij lief en leed gedeeld en heb ik hem mogen zien opgroeien van een kleine jongen tot een volwassen vent met zijn eigen mening, levensstijl en passie.

Wat zijn de jaren snel gegaan en wat hebben wij samen een bewogen leven gehad. Nu achteraf terugkijkend ben ik trots op wie hij is, hoe hij omgaat met ongemakken, maar vooral hoe hij de weg naar een volwassen leven heeft gevonden.

En nu is dan de dag aangebroken dat hij het nest gaat verlaten. Een soort van ongemakkelijk gevoel geeft het. Een fase in mijn leven wat eindigt. 23 jaar geleden leek het eindeloos lang te duren dat de dag van afscheid nemen kwam. We hadden een leven nog voor ons. Van peuterklas naar lagere school, naar middelbaar en daarna de studie. Wat leek het lang, en wat ging het snel. Van de eerste stapjes als peuter rondom de tafel, naar nu samen een tafel uitzoeken!

Ik roep altijd tegen alle jonge zwangere vrouwen “geniet ervan, want strakjes deel je je kindje met de wereld, nu nog in je buik is het helemaal alleen van jou”. Nu roep ik nog harder.. geniet van alle fases, want ze zijn zo mooi om mee te mogen maken. Ik sta aan de rand van de volgende fase. En ook daar ga ik weer van genieten. Al moet ik nu wel even slikken, dat daar toch echt mijn eerste kind op eigen benen gaat staan.

Liefs, Saar

Saar van Kampen
Wees de eerste om te reageren...
Laat een reactie achter